Wel of niet scheiden?

Wel of niet scheiden? Gaan we nog in therapie? Kiezen we voor een doorstart? Geven we het nog een kans? Vergeten we niet al die mooie jaren en moeten we voor onze relatie vechten? Wat doen we elkaar en onze kinderen aan?
Voor een scheiding kiezen ouders niet zomaar.
Geen enkele ouder gaat een relatie aan om vervolgens bewust te kiezen voor het nemen van kinderen en dan te gaan scheiden.
Aan een scheiding gaat een heel proces vooraf.
Vaak voelen mensen zich al langere tijd ongelukkig met elkaar. Ouders kunnen uit elkaar gegroeid zijn maar ook een uiteenlopende ontwikkeling doormaken en verliefd zijn geworden op iemand anders  of  bijvoorbeeld voor heel moeilijke taken zijn komen te staan. (zoals rouwen om het verlies van een kind – (ver) zorgen van kinderen die extra aandacht behoeven door handicap, ziekte of stoornis – werkeloosheid of financiële problemen) Het is dan mogelijk dat ouders niet samen binnen die relatie opgewassen zijn om die taken in harmonie met elkaar te dragen. Relatietherapie kan helpen de relatie te behouden  maar niet altijd.  Scheiden is echter ook niet altijd de oplossing. Soms merken mensen die gaan scheiden dat het werkelijke probleem in henzelf zat en ze door de scheiding een extra probleem hebben en geen oplossing. Zorg dus altijd dat het aangaan van een scheiding een weloverwogen keuze is.

Er is geen goed of fout. Scheiden doen mensen niet zomaar. Belangrijk is wel dat er zorgvuldig met elkaar wordt omgegaan. Over het algemeen gaan mensen geen relatie aan om elkaar ongelukkig te maken. Wanneer de relatie echt geen kans meer heeft is het voor alle partijen het beste om over de te nemen stappen steeds na te blijven denken hoe die stap aan te gaan en of er steeds een middenweg gevonden kan worden. Het mogelijk maken van begeleiding voor een scheiding maar ook daarna kan van belang zijn voor het welzijn van alle betrokken personen, niet in de laatste plaats in het belang van een zo onbelast mogelijke ontwikkeling en welzijn van het kind.